Niks te vertellen. Geen spannende dingen gebeurd. De enige spanning was of er spanning zou zijn.
s’ Morgens opgestaan en alles op het gemakske kunnen inladen en de remork aanpikken. Het was inderdaad een top-idee om die de dag ervoor al op de oprit te zetten, want daarmee bespaark ik toch gauw een 20 min tot een half uur, schat ik.
Vertrokken en de autostrade op. Altijd een heel klein beetje overbewust van elke beweging en elk geluidje, maar snel vergeet ik dat die achter de auto hangt. Het extra gewicht van het material dat er van voor nog bijgeladen is, maakt de remork nog stabieler achter de auto dan hij al was.
Eens op de E313, zet ik het audiobook van Lee Child op, en leidt ABRP mij naar de eerste laadstop.
Onderweg begint de WhatsApp groep te ontwaken, en deelt Jelle zijn locatie; een voorbeeld dat snel door de rest gevolgd wordt. Ik heb geen copiloot m mijn socials te beheren, dus de meeste berichten gaan aan mij voorbij, maar ik zie wel dat ik voor lig op de rest. Niet zo heel lang, want nog voor de eerste stop wordt ik voorbij gestoken door Devin. Het feit dat hij geen aanhanger meeheeft, zal daar ook wel iets vmee te maken hebben. Ik zet mijn cruise control immers op 92-93 km/u.
Omdat Fastned Meestal laden toelaat zonder te moeten afpikken, is dat toch mijn voorkeur, en ik bereik de geplande stop met ong 15% batterij. Mooi voldoende. Heel de weg naar de stop, geeft de app aan dat ongeveer de helft van de palen bezet zijn, soms meer, soms minder. Als ik er toekom, staan er nog 2-3 andere auto’s, en wanneer ik mijn zoektocht naar een kop dampened koffie vruchteloos moet staken, ben ik even alleen, wat leidt tot de foto hieronder.
De sfeer in de groep is luchtig. Degenen die een dag eerder vertrokken zijn, stoppen onderweg nog in de Wasserküppe, de bakermat van het zweefviegen.
Rond half één is Devin al in Burg Feuerstein, en moet ik nog een tweede stop doen. ‘Moeten’ is niet echt waar, ik doe het gewoon omdat ik een hongertje krijg, maar de huidige lading zou mij tot op mijn bestemming moeten krijgen, … en de chauffeur ook.
Ik kom dan als tweede aan en Devin is enthousiast als een kind in een bollenwinkel. Hij toont zich een volwaardige gids; “hier remorken, daar tenten, de sanitaire blok ligt wat verder ….” het meeste bijft niet hangen, want op dat moment wordt een ASK21 opgetrokken.
Ik parkeer de remork ergens in de rij. De temperatuur is een goeie 33 graden, de plekken in de schaduw van de bomenrij zullen kostbaar vastgoed worden.
Wanneer iedereen is toegekomen, de tenten rechtstaan en het eerste pintje gedronken is, besluiten we pas morgen op te bouwen, maar dan vroeg genoeg. Ik besluit om alvast te gaan inchecken, terwijl een andere groep de eerste inkopen gaat doen.
De kamer is klein, een éénpersoonskamertje, maar koel en heel proper. De douchecabine is gemaakt voor smallere mensen dan ik, maar dat gaat lukken.
Terug op de club en de sfeer zit echt goed. Toffe babbels met Joris en Jelle, Zelaï vindt zijn cowboyhoed, Devin zoekt een stroomkabeltje want hij is zijn boombox vergeten opladen voor de sfeermuziek, en Jorik en Kim komen op dat moment ook toe, met de twee honden en een Twin. Rond half acht gaan Joris, Klaartje en ik even checken of we in het locale restaurantje nog kunnen eten, en dat is geen problem, met een lichte dwang voor pizza’s. Ook daar zit de sfeer goed en luchtig. Als Thomas wat begint over ‘het bestuur’ volg ik vooral de andere gesprekken.
Na de pizza’s nog even naar het tentenkamp, maar om kwart na tien is het voor mij laat genoeg. Ik neem afscheid van de rest die nog in een kring napraat en bol de berg af naar mijn hotelletje. Nu pas zie ik dat de overbuur van het hotel een ongezonde fascinatie heeft met Trabant. Ik val als een blok in slap in mijn frisse kamer…
